09 januari 2011   

Het werd aan de andere kant ook duidelijk dat we allemaal tot het inzicht moesten komen dat om te kunnen overleven in welk tehuis of in welke vorm ook, we allemaal bij elkaar onder één dak moesten komen en blijven. Alleen dan zou een gemeenschappelijke ontmoetingsruimte, waarin alle kwaliteit en warmte voor weinig geld geboden wordt, voor de toekomst gegarandeerd worden.

We wisten wel dat in Warder bijna alles realiseerbaar is en daar rekenden we op. Maarten Schermerhorn en Jos Grasboer, de beide laatste caféhouders die nog een goed lopend “Wapen van Warder” runden, zeiden al  “dat Warder een dorpsgemeenschap is waar je eigenlijk alles wel kan organiseren, men komt wel”.

Inderdaad heeft Warder een sterk gemeenschapsgevoel en dat levert weer een sterke en rijke cultuur op, iets waarvan menig aanschouwer zegt ja “dat is Warder en dat kan in Warder”. De vele verenigingen en stichtingen die vooral door vrijwilligers gedragen worden geven dit ook duidelijk aan.Ondanks of dankzij de vele moeilijke momenten - we zijn allemaal anders en we denken het allemaal beter te weten -  mag het voorlopige eindresultaat er zijn!
Als het dan toch lukt, kun je elkaar op de schouder slaan en zeggen “dat hebben we toch even met zijn allen voor elkaar gebokst”.

Het had anders gekund…..

Een visie van overheidswege over hoe om te gaan met ontsluitingswegen, parkeren en bestaande of nieuw toe te voegen gebouwen is onontbeerlijk.

Het is te danken aan enerzijds onze volharding en anderzijds de wijzigingen in de politieke verhoudingen dat de door de bewoners ontwikkelende visie met betrekking tot de functie van de oude school als multifunctioneel dorpscentrum, gevolgd werd en er constructief kon worden samengewerkt.

De taak om met name de verenigingsleden, die zich zo enorm ingespannen hadden om het kruisgebouw tot dorpshuis om te bouwen te overtuigen werd door de gemeente bij ons neergelegd en dat was geen gemakkelijke zaak. Alle begrip voor de verenigingen en het bestuur van het Dorpshuis.

Wij hebben er altijd begrip voor gehad dat het bestuur en de gebruikers van het dorpshuis zich aanvankelijk met hand en tand verdedigden ook omdat het toch moeilijk was om aan te horen dat de voorstanders van de oude school soms al te gemakkelijk het dorpshuis weg leken te redeneren. Zoiets is ook onverteerbaar na al die persoonlijke en jarenlange inzet.

Witte rook.

In september 2005 geeft het bestuur van het dorpshuis te kennen, dat indien de kosten in de oude school niet meer zouden bedragen dan men nu gewend was, wel te willen oversteken als de school straks “een gespreid bed” zou bieden. Sloop van het kruisgebouw zal een veel ruimere toegang geven naar de nieuwe school, meer veiligheid bieden en bovendien het tekort aan parkeerplaatsen oplossen.
Er was inmiddels door SCEW ook een intentie overeenkomst gesloten met de café eigenaar, de café exploitanten en de gemeente om mee te werken aan een overheveling van café bestemming naar de oude school.

Café het Wapen van Warder.

Het voortbestaan van het café zag er zorgwekkend uit, de exploitanten konden de pachtsom nauwelijks meer opbrengen en de eigenaar zou daardoor ook in problemen kunnen komen. Deze situatie kon er wel eens toe leiden dat het café definitief gesloten zou worden en dat zou kunnen betekenen dat Warder het zoveelste slaapdorp zou kunnen gaan worden.

ga verder naar blad 4